Napływ wilgotnego powietrza znad Atlantyku powoduje, że wysokość opadów po francuskiej stronie gór jest większa, niż po stronie hiszpańskiej. Północna część łańcucha stanowi zaporę dla wilgotnych mas powietrza, dlatego francuskie Pireneje pokryte są bujną roślinnością. Hiszpańska strona gór jest bardziej sucha, obfita w wąwozy wyschniętych łożysk rzecznych. Naturalną roślinność niższych stoków Pirenejów na zachodzie i północy stanowią lasy liściaste, na wschodzie i południu - makia. Powyżej występują lasy iglaste (do 1800-2000 m n.p.m.) i roślinność alpejska.

Całe pasmo pozostaje pod wpływem dwóch typów klimatów: śródziemnomorskiego i atlantyckiego. Masy powietrza napływające znad Morza Śródziemnego są cieplejsze, niż te znad Atlantyku. Ze względu na łagodniejsze warunki panujące we wschodniej części gór większość roślin może rosnąć nawet na znacznych wysokościach. Szczególnie w przypadku dobrze osłoniętych stoków, stostunkowo wysoko spotyka się lasy liściaste, iglaste oraz krzewy, trawy i porosty. Najwyżej w Europie rosnący las znajduje się we wschodnich Pirenejach, w rejonie okrytego wiecznym śniegiem szczytu Canigou.

Piotrek Karaś