Parkami narodowymi i krajobrazowymi pokryta jest stosunkowo niewielka część całego pasma Pirenejów. Tak, jak można się tego spodziewać, ochroną zostały objęte obszary występowania unikalnych i chronionych gatunków zwięrząt i roślin, a także niepospolitych form i tworów górskich. Parki, szczególnie latem, goszczą tysiące turystów dziennie, choć nie można tu mówić o tłumach znanych chociażby z Tatr Polskich. W każdym z nich istnieją zakamarki, nie mniej atrakcyjne od głównych tras, do których jednodniowe wycieczki nie trafiają.

Parki pirenejskie nie stanowią dużej przeszkody dla uczetników wypraw i trekkingu. Granice pomiędzy parkami i terenami okalającymi są właściwie niezauważalne. Każdy z nich pokrywa sieć szlaków turystycznych, a przepisy nie zabraniają biwakowania, choć czasem niezbędne jest odnalezienie wyznaczonego to tego celu miejsca (patrz: noclegi).

Piotrek Karaś