Pierwsze plany wakacyjne były inne. Chcieliśmy pojechać rowerami w jakieś egzotyczne i koniecznie gorące miejsce. Ostateczne plany przewidywały przejazd przez Francję i pół Hiszpanii (egzotyka średnia, ale ciepło na pewno). Jednakże jeszcze podczas trwania mojej sesji egzaminacyjnej zacząłem poważnie zastanawiać się nad wyjazdem w góry. Od prawie roku nie chodziłem po nich - dwa potencjalne wyjazdy zimowe w Tatry nie wypaliły, bo leżałem chory w łóżku (również w szpitalu). Na początku byłem jedynym wyłamującym się. Potem Michurowi też zaczął podobać się pomysł tułaczki po Pirenejach. Sebo był chyba trochę zawiedziony i zły, bo rower to jego konik, a na tą wyprawę czekał bardzo długo. W końcu daliśmy radę go przekonać (wtedy jeszcze nie wiedzieliśmy, że to jego pierwszy poważniejszy wyjazd w wysokie góry...).

W przeciwieństwie do Młodego, lubię wyznaczyć sobie jakiś cel wyprawy - czy to plan minimum, czy bardzo trudny do osiągnięcia. Pomyślałem, że przejście od morza Śródziemnego do Atlantyku o własnych siłach to byłoby to. Z takim też zamiarem wyruszyliśmy, obładowani trzydziestokilogramowymi plecakami. Wkrótce okazało się jednak, że nasze marzenia mogą nas przerosnąć, może z braku przygotowania, może z braku wiedzy o Pirenejach, a może po prostu dlatego, że chcieliśmy czegoś innego. Ostatecznie postanowiliśmy przemierzyć Pireneje poznając każdą możliwą stronę tych gór - począwszy od dzikiej i nieposkromionej, a skończywszy na tej widzianej oczami przeciętnego turysty.

Urodziła się wyprawa całkiem całkiem (o czym na kolejnych stronach), a w wyniku jej ten oto serwis!

Piotrek Karaś